September « 2011 « Captain Obvious

Akt 1 – wielka ucieczka

September 2nd, 2011 by Captain ObviousPawe� Jasio�ek

Minął już tydzień, mój portugalski rośnie w siłę. Grzeję się na słońcu, piję drinki z palemkami, pływam w basenie, codziennie poznaję mnóstwo ludzi. Ale zacznijmy od początku – stacja PKP Kraków Główny, bliskie okolice południa, żar leje się z nieba, trzydzieści minut do odjazdu. Słychać młoty pneumatyczne, wiertarki, szlifierki, kilofy. PKP robi to dla nas (sic!). Spocony siadam na plecaku, to jedyne miejsce siedzące na peronie piątym. Grupka studentów wybierająca się na wakację snuje skomplikowany plan zdobycia miejsc siedzących w pociągu. Mi też przydałby się taki plan, w końcu to dopiero początek podróży, przede mną kilka tysięcy kilometrów, 3 międzylądowania i 48 godzin drogi. Tymczasem minuty mijają, na peronie ludzie niebezpiecznie zbliżają się do torowiska. Prowadzący moje zajęcia z BHP na studiach byłby zdruzgotany, całe szczęście nie da się osiwieć dwa razy. Pociąg podjeżdża, a ja bez specjalnego superplanu odnoszę sukces, wrzucam plecak na półkę i siadam wygodnie. Wagon Intercity – nowoczesny, bezprzedziałowy, wszędzie napisy “Automatik”, okna nie otwierane, co budzi nadzieję na klimatyzację. Nic bardziej mylnego, automatycznie można co najwyżej powachlować się biletem. Jedziemy darmową sauną. Automatycznie i permanentnie otwarte dzrzwi pozwalają w pełni cieszyć się dźwiękiem skrzypienia i stukot kół. Żebyśmy nie poczuli się pokrzywdzeni spółka przewozowa dodaje nam 10% gratis, co w przeliczeniu na minuty daje nam ich dwadzieścia więcej. Wszystko co dobre ma jednak swój koniec, skład dociera do Warszawy.

W Warszawie słońce chyli się ku zachodowi, temperatura jest znośna, jest przyjemnie. Ulica Chłodna, modne miejsce nie tak daleko od dworca. Dobre piwo, znajomi, metro, Kabaty, krótki sen, ekotaxi. Sukces, nie zaspałem i nie spóźniłem się. Samolot do Frankfurtu opóźniony pół godziny, ten do Salvadoru o ponad 3. Na szczęście w Frankfurcie poznałem bardzo sympatycznych Niemców, po raz kolejny lecących do Brazylii. Krótkie know-how, co warto zobaczyć, gdzie się wybrać, czego unikać, co jeść itd. Przez opóźnienie naszego lotu, część osób nie wyrobiła się na kolejny lot w Brazylii. Jako, że nie są to loty łączone, teoretycznie trzeba kupić kolejny bilet. Gdyby to był Ryanair, czy inne tanie linie europejskie, z pewnością tak właśnie by było. W Brazylii natomiast istnieją najbardziej wyluzowane tanie linie – GOL. Od ręki wsadzają spóźnionych do kolejnych samolotów, bez dodatkowych opłat, bez problemów, bez zwłoki, bez stresu. Tak można podróżować. Ja niestety do kolejnego lotu miałem kilka dobrych godzin, spróbowałem więc lokalnego piwa i lotniskowej pizzy. Niestety usilne próby zaśnięcia w kącie poczekalni zakończyły się fiaskiem. Po kolejnej ekspresowej przesiadce w Rio, lądowanie o poranku w Vitorii.

Na lotnisku wita mnie komitet AIESECu, dostaję paczkę z maszkietami i jedziemy do mojego przyszłego domu. Tu skończę, bo tu zaczyna się prawdziwe życie. Słońce, plaża, imprezy, piękne kobiety. Obiecuję, że ciąg dalszy nastąpi, a tymczasem, możecie zazdrościć…

Akt 2 – labirynt

September 12th, 2011 by Captain ObviousPawe� Jasio�ek

Przez ostatnie dwa tygodnie błądzę w labiryncie, wszystko muszę odkrywać na nowo, proste wydawałoby się czynności są trudne i skomplikowane. Zaraz po przyjeździe nic praktycznie nie rozumiem, słowa zlewają się w melodyczną monilityczną całość. Usiłując ogarnąć, staram się jak mogę, gestykuluję, próbuję przeniknąć umysły rozmówców. Jest to czynność wyczerpująca. Gdy nie mam już siły, wyłączam się, udaję że rozumiem, potakuję i uśmiecham się od ucha do ucha, choć kompletnie nie mam pojęcia o co chodzi. Czuję się jak turysta na wycieczce z przewodnikiem, przy czym przewodnik nie potrafi mówi w moim języku. Nic ode mnie nie zależy, gdy pytam jaki jest plan, nikt nic nie wie. Dlatego zgadzam się na wszystko, pozwalam się wozić i zabierać w różne miejsca, nie mówię “nie”. Zdecydowanie nie jestem asertywny i dobrze mi z tym.

Na szczęście z dnia na dzień rozumiem coraz więcej. Zdobyłem słownik i książkę do gramatyki. Mam nieograniczony dostęp do portugalskich filmów i darmowe konwersacje. W dodatku nikt nie stara się rozmawiać ze mną po angielsku, a dzięki temu przyswajam szybciej i więcej. Nauczyłem się także przemieszczać po mieście, co wbrew pozorom nie jest takie proste. Na przystankach brak rozkładów jazdy. Nie wiadomo więc, czy autobus już pojechał? Czy dopiero pojedzie? Czy z tego przystanku w ogóle odjeżdża dany autobus. Nie znając numeru, nie wiemy nawet, którym autobusem dojedziemy do celu. Żeby autobus się zatrzymał trzeba zamachać ręką jak w Londynie. Za przejazd płaci się kasjerowi jak w Pekinie, ale nie ma tu czegoś takiego jak bilety. Nie ma kanarów, bo nie da się pojechać na gapę.

Przed wyjazdem miałem nadzieję, że znajdę się w krainie dobrego wina za pół euro, pięknych kobiet i rajskich plaż. Wszystkiego jest pod dostatkiem poza pierwszym elementem powyższej listy. Wino drogie jak jasny pieron. Do tej pory nie udało mi się odkryć odpowiednika Labiryntu za 13 zł. Znalazłem za to pięć róznych gatunków Gato Negro w cenie 40zł za butelkę, a bardzo dobry Pampas jest trzy razy droższy niż w podgórskiej Avicie. Wszyscy piją więc piwo, słabe, mocno sikaczowate, nijak się mające do Magnusa.

Do piwa dobry jest fastfood, a tych wyspecjalizowanych w sprzedaży hamburgerów jest tu więcej niż kebabowni w Krakowie. Każdy taki miniklon McDonaldsa ma po kilkanaście stolików, które przez większość czasu są zajęte. Sam mógłbym tam siedzieć od rana do wieczora i zapychać się pysznymi burgerami, z batata palha. Gwizdałbym na kelnerów, żeby zamówić dokładkę, tak jak robią to Brazylijczycy. Gdybym tylko potrafił gwizdać … ;)

Tags: Brazil Guarapari Vila Vehla Vitoria Categories: Photos Travel

Akt 3 – discovery days

September 28th, 2011 by Captain ObviousPawe� Jasio�ek

Wiele osób pyta mnie … ;)

Wydaje mi się, że powinienem zacząć notować przemyślenia długopisem w zeszycie w kratkę, jeżdżąc do pracy. Dzieje się dużo. Pracuję, bawię się, jem, śpię, piję, tańczę, oglądam filmy, czytam, uczę się i poznaję cudownych ludzi. Chciałbym do tej wiliczanki dodać leżenie na plaży i zbijanie bąków – niestety pogoda jest z dupy, więc nic z tego. Może i dobrze, bo czasu na sen brakuje, a co dopiero na pisanie.

Za moment minie 5 tygodni od wyjazdu, a lista rzeczy, które chciałbym zrobić, miejc, które chciałbym zobaczyć wydłuża się zamiast maleć. W głowie kiełkują pomysły na zdjęcia, jest też pomysł na film, mam nadzieję, że coś z tego wyjdzie fajnego.

Zakochałem się w Brazylii, wprawdzie nie ma tu pól kapusty, nie ma wiecznej mgły Gotham City i obrzydliwych betonowych wieżowców, ale i tak jest super. Wszyscy są mili, otwarci, sympatyczni, pozdrawiają mnie uśmiechają się. Może dlatego, że jestem dla nich trochę jak przybysz z obcej planety, mam niebieske oczy i szafę pełną gringo ubrań. Posiadam gringo shoes, gringo socks, gringo shirts i gringo shorts. Żeby mnie przystosować i upodobnić do ludzi na ulicy zostałem obdarowany brazylijskimi havaianas – po polsku, japonki. Pierwsze odczucie – w czymś tak niewygodnym jeszcze nie chodziłem. Już czwartego dnia je popsułem, bo jak się okazuje, nie nadają się do biegania, a szybkie chodzenie też nie jest wskazane. Nie zamierzam się jednak tak łatwo poddać, zobaczymy kto pierwszy skapituluje.

Aby pozbyć się etykiety gringo, kupiłem nawet książkę pt. “Assassinato no expresso do oriente”. Pewnie powinienem wybrać lokalnego autora, ale na Paulo Coelho nie miałem ochoty;) Christie natomiast była najtańszą pozycją. Będąc w księgarni zapragnąłem także kupić zeszyt w kratkę aby móc robić notatki. Niestety zeszytów w kratkę brak, a jeśli już się jakiś znajdzie, to jest gruby, ciężki i kosztuje 50zł. Trochę to dziwne, zważywszy na fakt, że Brazylia jest jednym z głównych producentów drewna na świecie. Nie pozostało mi więc nic innego jak kupno zeszytu w linię z Kubusiem Puchatkiem na okładce. Jest piękny:) Mając już książkę, czytam w tempie 20min/stronę (sic!), z włączonym google translate i ołówkiem w ręku.

W ostatni weekend wziąłem udział w discovery days dla nowych członków lokalnego aiesec’u. Moim zadaniem było przestawienie Polski. Teraz wszyscy wiedzą, że Kraków jest najfajniejszym miastem. Że mamy tu dużo klubów. Że przytaknąć można zarówno za pomocą tak jak i no. Że mamy rozkłady jazdy na przystankach. Że w zimie potrafi być na prawdę zimno. Że wtedy pijemy dużo wódki w róznych smakach, mówiąc do siebie nawzajem na zdrowie (co brzmi trochę jak mais droga). Że mamy piękne kobiety, morze, góry, Wałęse, Polańskiego, JP2 i największy pomnik Jezusa na świecie. Kto by nie chciał odwiedzić tak fajnego kraju?;)

PS. Zazdroszczę wam złotej polskiej jesieni. Całe szczęście, za chwilę zacznie walić żabami.